Yağlıboya; çok eski çağlardan beri bilinen bir boya türüdür. Ancak ilk kullanıldığı alan resimle pek bağlantılı olmamıştır. Gemilerin suyla temas eden alt kısmını boyamada kullanılıyordu. Resimde yağlıboyanın kullanılması çok geç dönemlerde gerçekleşmiştir. İlk çalışmalar toprak boya ile duvarlara işleniyordu Burada da farklı teknikler uygulanmaktaydı. Yaş ve kuru sıva üzerine tatbik etmek gibi… Boyanın duvara yapışmasını ve renk tonlamalarını sağlamak için uzunca bir dönem yumurta kullanılmıştır…
( Genellikle yumurtanın sarısı kullanılmaktaydı.) Yumurta karıştırılmış boya Freskoya oranla daha ayrıntılı ve net sonuç vermekteydi.Geniş ton dağılımı sunabiliyordu.Ancak bu olumlu yönleri bazı aksayan yönlerini (renklerde matlaşma gibi ) dengeleyemediğinden Yağlıboya ile desteklenmeye başlanmış, bir süre sonrada yumurtaboya kullanımı bırakılmıştır.
Ortaçağ ressamları resimlerini genellikle tempera tekniği ile yapıyorlardı. Bildiğimiz anlamda yağlıboya tekniği uygulamalarının ilk örnekleri 15.yy rastlar. Daha önceki dönemde yağlıboya ile ilgili bir takım geliştirilmiş teknikler ve üretilmiş bilgiler mevcuttu. Ancak Vasarı’nın ifadesiyle Avrupa resminde yağlıboyayı ilk kullanılır hale getiren kişiler Van Eyck kardeşler olmuştur. Eyck kardeşler renkli tozları sikatifle ezerek elde ettiği boyayı ince bir teknikle kullanıp birçok başarılı uygulamalar yapmıştır. Ardından yağlıboya resmin yapıldığı zeminle ilgili oluşan gelişmeler ve tuvalin bulunuşu ( daha önce ya duvara ya da ahşap üzerine resim yapılıyordu ve bu uygulamalar pek çok sorun oluşturuyordu.) Yağlıboya dışındaki teknikleri ( tempera vs ) geride bırakmış,17,yy da da tempera tekniği unutulmuştur.
Tuvalin yüzey dokusu, boya vuruşlarını özümsemesi Büyük boyutlu ve geniş yüzey çalışmalarına rahatlık getirmesi, Boyutlarına mukayeseyle çok hafif olması, taşınabilirliği bu özelliklerine birde muhafaza edilebilir olmasını da ekleyince önemi daha da artmıştır. Ressamların atölye veya bir mekâna bağlanması zorunluluğunu ortadan kaldırmıştır
Yeni malzemeler yeni imkânları da gündeme getirmiştir.
19. yy da boyada sağlanan gelişmeler, bilhassa tüp boyanın ortaya çıkışı, çalışma şartlarını daha da kolaylaştırarak bir devrim yapmıştır. Hızlı kuruyabilen ve kolay taşınabilen yeni boya imkânı, ressamları atölye dışına çıkmaları konusunda da cesaretlendirmiştir.
Dönemlerin genel özellikleri olduğu gibi sanatçılarında çeşitli tercihleri söz konusudur. Örn;19 yy.la kadar sanatçıların çalışmalarını daha önce tuval yüzeyine atmış oldukları koyu renk ( genellikle kahverengi ve tonları ) üzerine daha açık renkler girerek yapmaları gibi… Gelenekselleşmiş bu alışkanlık ancak empresyonizmin getirdiği yeni renk anlayışı ve resim sanatındaki köklü yeniliklerine kadar devam etmiştir. Beyaz tuval zemini üzerine çalışmayı bu dönemden sonra görmeye başlarız.
Konu seçiminde de çeşitliliği ve özgürlüğü Ancak sanatçının güç ve finans çevrelerinin ( 17yy. Öncesinde Kilise, Saray çevresi ve Tüccarlar ) etkisinden kurtulmaya başlamalarıyla gerçekleşebildiğini görmekteyiz. Sanayi devrimi yeni zenginler oluşturmuş, yeni ihtiyaçlar gündeme getirmiş, iletişim araçları ve eğitim kurumlarının yenilenmesiyle toplumda eğitim düzeyi arttırılmaya başlanmış, ( endüstri tasarımı, sanat eğitimi vs. ) geniş kitlelere ulaşabilme imkânları oluşturmuş ve sanatı daha yaygın hale getirmiştir. Sanatçı yeni dönemde çeşitli fırtınalar, iniş çıkışlar yaşamış ancak bu süreç sonuçta bireyselliği ön plana çıkarmıştır. Başkalarının istediği değil sanatçının istediği resimler gündeme gelmiştir. Müzelerin koleksiyoncuların ve ticari yaklaşımla olaya bakmalarına karşın Sanat galerilerinin de oluşturdukları imkânlar sanatçıyı bu yolda desteklemektedir .